Verdeling Continentaal Plat

Legenda

Het continentaal plat is de benaming voor de bodem van een zee tot een diepte van 200 meter. Een kuststaat heeft op zijn continentaal plat tot een afstand van 200 zeemijl uit de kust soevereine rechten op het gebied van bijvoorbeeld olie-, gas- en delfstoffenwinning. Inmiddels is de Exclusieve Economische Zone (EEZ) gedefinieerd als het zeegebied tussen de Territoriale Zee (TZ: tot 12 mijl uit de kust) en de 200 mijl. In dit gebied heeft de kuststaat rechten op het gebruik van niet alleen de bodem, maar ook het water en de lucht. De kaart geeft de verdeling van de Noordzee tussen de aangrenzende landen weer. Hierbij zijn TZ en EEZ samengenomen.

De verdeling van het continentaal plat tussen aangrenzende landen is internationaal geregeld. Het Verdrag van Genève uit 1958 (UNCLOS I) bepaalt dat de landen zelf een onderling akkoord moeten bereiken. Lukt dat niet, dan wordt er een lijn getrokken waarvan elk punt op precies dezelfde afstand van de beide kusten ligt (de middellijn of aequidistantielijn).

Deze bepaling is lang een twistappel geweest tussen Nederland en Denemarken enerzijds en Duitsland anderzijds. Toepassing van de middellijnregel zou hebben betekend dat het Duitse deel volledig zou zijn ingesloten. Het Internationale Gerechtshof gaf in 1969 Duitsland gelijk.

Sinds 1994 geldt UNCLOS III, dat zich beperkt tot de uitspraak dat de onderlinge verdeling vooral ‘billijk’ moet zijn.

De indeling van de EEZ volgt die van het continentale plat.

Over de grens tussen Nederland en Duitsland binnen de Territoriale Zee is nog geen overeenstemming.